www.motomarket.gr Τα μοτέρ που άφησαν εποχή για διάφορους λόγους Η καθαριότητα είναι η μισή αρχοντιά. Η άλλη μισή; Οι ταινίες με μοτοσυκλέτες που αγαπήσαμε!

le-mans-cirquitOταν υπάρχει “θέμα” σε ένα ταξίδι πάντα είναι  καλύτερα γι’αυτούς που ταξιδεύουν, κατά την   γνώμη μου. Το “θέμα” στην περίπτωσή μας ήταν ο αγώνας MotoGP -κι όχι μόνο- που θα γινόταν στην ιστορική πίστα του Le Mans το τριήμερο 13-15 Μαίου.

κείμενο/φωτό: Φώτης Γιακούλας


   Ο Λευτέρης, πάντα ζεστός για τέτοιου είδους εξορμήσεις δεν έβλεπε την ώρα για άλλη μία βόλτα στας Ευρώπας. Μετά το Mugello και το Erzberg που κάναμε στο πολύ κοντινό παρελθόν το Kawasaki Zephyr 1100 RRRXXRRS που μας τσίτωσε λίγο πέρσι στην Αυστρία ήταν τώρα πιο ετοιμοπόλεμο από ποτέ.
    Ο Τάσος στο άλλο άκρο τρέλλα ορεξάτος για βόλτα πάνω στο φρεσκότατο GTR1400 της Kawasaki επίσης έπρεπε μόνο να ελέγξει αν έχει το κλειδί πάνω του. Ολα τα άλλα δουλεύουν από μόνα τους. Πραγματικός χιλιομετροφάγος αυτό το μηχανάκι.
   Ο αδελφός Γιώργος με ακόμη ένα Kawasaki, το Versys 650 δήλωσε σχεδόν αμέσως ενδιαφερόμενος και μ’ένα ζευγάρι λάστιχα και μία αλλαγή λαδιών συμμετείχε άνετα.
    Εγώ με το Fazer 1000, το οποίο γουστάρω όλο και περισσότερο ορίστηκα ξανά αρχηγός της εκδρομής από τον Λευτέρη. Κι όταν μιλάει ο Λευτέρης όλοι ακούμε.
   Για να βρεθείς στο Le Mans δεν είναι ακριβώς αυτό που λέμε “μια γκαζιά”. Πρώτον. Δεύτερον, η πορεία βορειοδυτικά από Angona περνάει από ωραιότατα μέρη και μένει εσύ να αποφασίσεις ποιά διαδρομή θα ακολουθήσεις. Προσωπικά είχα βρεθεί στα μέρη για τον συγκεκριμένο αγώνα πέρσι οπότε γνώριζα πάνω κάτω ότι αν δεν υπάρχουν στραβές και οδηγώντας σβέλτα μεν, τουριστικά δε, σε 2 μέρες είσαι εκεί. Γύρω στα 200 χλμ. δυτικά του Παρισιού.
   Για πρωινό -αν και ήταν απόγευμα- Θεσ/νίκη - Ηγουμενίτσα. Πιάνουμε το βραδυνό πλοίο για Ancona όπου φτάνουμε την επόμενη το μεσημέρι. Με νορμάλ ρυθμό και τις απαραίτητες -για μοτοσυκλέτα τουλάχιστον- στάσεις ανεφοδιασμού το βραδάκι θα μας βρει στον βορρά της Ιταλίας όπου και θα κάνουμε την πρώτη μας διανυκτέρευση. Βγαίνουμε από την autostrada στην έξοδο για Asti. Γνωστή πόλη για τα κρασιά της, κυρίως αφρώδη. Εδώ να κάνω μία παρένθεση: επειδή έχουν υπάρξει αρκετές συζητήσεις με φίλους για το ταξίδι γενικά, τη διαμονή, το κόστος, την διάρκεια, την εποχή κλπ. θα’θελα να πω τα εξής: Ο καθένας ταξιδεύει όπως του αρέσει, όποτε του αρέσει -και φυσικά μπορεί- με όποια παρέα του αρέσει. Ξοδεύει ότι νομίζει, όπου νομίζει, τρώει όπου και όταν θέλει, μένει όπου θέλει, Ξέρω φίλους που πριν ξεκινήσουν προγραμματίζουν όλοτο ταξίδι στην διάρκειά του. Διαμονή, χλμ/μέρα, διαδρομή, στάσεις βενζίνης κλπ.
    Προσωπικά λειτουργώ εντελώς διαφορετικά. Επιλέγω ένα προορισμό βάση του χρόνου που διαθέτω κι αυτό είναι όλο. Τώρα, αν ο προορισμός είναι όπως τώρα το Le Mans όπου θα υπάρχουν αρκετές χιλιάδες κόσμου που θα θέλει να καταλύσει κάπου κοντά στην πίστα το συγκεκριμένο τριήμερο μία έρευνα για διαμονή και πιθανώς κράτηση είναι σαφώς καλοδεχούμενη. Αυτή είναι η κατ’εξοχή ειδικότητα του Γιώργου του Εμμανουηλίδη.

lemangpΑποδείχθηκε σχετικά δύσκολο να βρούμε δωμάτιο κοντά στην πόλη όπου είναι και η πίστα άλλωστε κι όταν αυτό βρέθηκε ήταν περίπου 60 χλμ μακρυά. Για διαμονή μέσα στην πόλη του Le Mans θα πρέπει να κάνεις την έρευνά σου και την κράτηση πολύ έγκαιρα για να έχεις ελπίδες. Κλείνω την παρένθεση.
     Πίσω στο Asti λοιπόν όπου βρήκαμε ωραιότατο και βολικότατο κεντρικό ξενοδοχείο σε πολύ καλή τιμή, νομίζω. Μπανιαριστήκαμε και βγήκαμε για φαγητό. Μετά, λίγη βολτούλα και πίσω για νάνι. Πάντως, αυτές οι μπυρίτσες στο τέλος μίας ταξιδιωτικής ημέρας είναι όλη η ιστορία...
   Η επόμενη μέρα ήταν ίσως η καλύτερη όλου του ταξιδιού. Θα περνούσαμε τις Αλπεις. Διάλεξα ένα ωραίο πέρασμα πάνω κάτω στην πορεία μας. Αυτό της Lautarete στα 2.100 μέτρα. Χαμηλή θερμοκρασία ψηλά, τρελλά τοπία, στροφιλίκι, θαυμάσιος καιρός. Το καφεδάκι στο cafe της κορυφής θα μείνει. Κατηφορίζουμε τις Αλπεις με κατεύθυνση Lyon. Αργότερα το βραδάκι μπαίνουμε στην κωμόπολη Moulins. To Hotel de Paris είναι πραγματικά καταπληκτικό για τα λεφτά του και η παλιά πόλη όμορφη. Τυχαίνει να είναι εκεί που την θες στο δρόμο για Le Mans. Μείναμε εκεί και πέρσι ακριβώς γι’αυτό τον λόγο. Ομως κάτι μικροκαθυστερήσεις στον δρόμο μας κόστισαν τελικά σε χαλαρό φαγητό. Επρεπε σχεδόν να παρακαλέσουμε την φιλική receptionist να τηλεφωνήσει σε γνωστό της εστιατόριο για να μας περιμένουν. Κι όλα αυτά στις 9.30 το βράδυ! Τελικά φάγαμε και ήταν και καλό! Βολτούλα και μπυρίτσα μετά και πίσω στο hotel. H δεύτερη μέρα γενικά είχε πολύ οδήγηση.
   Εγερση, πρωινό και αναχώρηση την επομένη. Λιακάδα και πάλι. Παίρνουμε βορειδυτική κατεύθυνση. Θα περάσουμε δίπλα από τον ποταμό Λίγηρα. Για μένα οι εθνικοί δρόμοι (Ν) είναι η καλύτερη επιλογή στην Γαλλία. Ωραιότατοι δρόμοι χωρίς διόδια και χωρίς την μονοτονία της autoroute η οποία όμως παραμένει κορυφαία για ταχύτατη ημερήσια κάλυψη χιλιομέτρων. Πλησιάσαμε στο χωριό που θα μέναμε το απόγευμα. Αποδείχθηκε κάπως παιδεψιάρικο ακόμη και όταν ήμασταν ακριβώς έξω από τον πέτρινο τοίχο του σπιτιού!
    Το παλιό αρχοντόσπιτο που οι ιδιοκτήτες του το έχουν μετατρέψει σε ξενώνα, πανσιόν ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων νοικιάζοντας τα δωμάτια μεμονωμένα ήταν λίγο δρακουλιάρικο. Στην άκρη του μεγάλου κήπου υπήρχε ένα σύγχρονο σπιτάκι για μας και τα τσιμπράγκαλά μας. Λίγο χύμα αλλά πολύ βολικά. Το μεινέκτημα της όλης φάσης ήταν ότι για φαγητό κλπ. θα έπρεπε να παίρνουμε απαραιτήτως τα μηχανάκια κι αυτό για αλλαγή κάποιες φορές θέλεις να το αποφύγεις. Τέλος πάντως, δεν μας βγήκε σε κακό.
    Σάββατο, Κατατακτήριες χρονομετρημένες. Βγαίνουμε το πρωί στον δρόμο για Le Mans. Πολλά μηχανάκια στον δρόμο. Ολοι για την πίστα. Απ’όλη την Γαλλία αλλά και από άλλα μέρη. Ισπανοί, Ολλανδοί, Αγγλοι, Γερμανοί. Θυμήθηκα εύκολα το μέρος. Βρίσουμε -ή μάλλον μας βρίσκουν- τα εισιτήρια 150 ευρώ για το διήμερο έκαστος και μπαίνουμε. Από κει και πέρα μάτια και αυτιά δουλεύουν σε άλλους ρυθμούς. Ολοι είχαμε προηγούμενη εμπειρία από άλλες πίστες αλλά το πράγμα είναι εντυπωσιακό όπως και νά’χει. Μικροψωνάκια σουβενίρ, χάζι και οι κορυφαίοι πιλότοι του σπορ 20 μέτρα μακρυά σου. Μετά το τέλος της μέρας στην πίστα μπήκαμε στην πόλη. Στην κεντρική πλατεία ένας χαμός από μηχανάκια. Μοτοπασαρέλα κανονική, Κάτω από λαμπρό ήλιο με καφεδάκι και μπυρίτσα το απόγευμα κύλισε ωραιότατα.
    Στην επιστροφή για το “σπίτι” μπαίνουμε για τσιμπολόγημα στην πλατεία του Le Flesh όπου είχα και γνωστούς. Με θυμήθηκαν και χάρηκαν που με είδαν οπως κι εγώ άλλωστε.
    Κυριακή. Ημέρα του αγώνα και στις τρεις κατηγορίες, φυσικά. Εχουμε σκοπό να αναχωρήσουμε για επιστροφή αμέσως μετά το τέλος του αγώνα. Γι’αυτό κι έπρεπε να καβατζάρουμε τα μηχανάκια ώστε νά’χουμε ελευθερία κινήσεων στην πίστα και να μην χάνουμε χρόνο στο τέλος. Το μέρος βρέθηκε, ασφαλίσαμε μηχανάκια και πράγματα όσο νομίζαμε καλύτερα και ...βουρ!

lemangptripΣίγουρα η μέρα του αγώνα είναι η κορύφωση του τριημέρου και αναμφισβήτητα τα MotoGP είναι η αδιαφιλονίκητη attraction για τους περισσότερους. Ομως όσοι κάνουν ένα ταξίδι για τέτοιο αγώνα θα ήταν χαζό να μην δείξουν ενδιαφέρον για όλες τις κατηγορίες δηλαδή Moto1 και Moto 2 όπου γίνεται κυριολεκτικά χαμός! Είναι έτσι κι αλλιώς οι δύο αδικημένες κατηγορίες στην ελληνική τηλεόραση. Στα MotoGP οι δύο στιγμές του αγώνα ήταν η έξοδος του Pedrosa μετά το μπέρδεμα με τον Simoncelli (ο οποίος τώρα που γράφω τις γραμμές αυτές δεν είναι στον κόσμο αυτό...) και η προσπέραση του Rossi στον Lorenzo που του έδωσε την τρίτη θέση στον αγώνα, το μοναδικό βάθρο του Ιταλού και της Ducati στο πρωτάθλημα. Γενικά ο αγώνας ήταν πολύ ενδιαφέρον.
    Μετά το τέλος των MotoGP και πριν ακόμη γίνει η απονομή οι περισσότεροι οδεύουν προς την έξοδο. Οποιος τύχει να βρεθεί στο Le Mans καλό θα ήταν να ρίξει και μία ματιά στο μουσείο της πίστας. Παρεπιμπτόντως η πίστα είναι θρυλική όχι για τους αγώνες μοτοσυκλέτας αλλά για τις 24 ώρες του Le Mans όπου πρωτότυπα αυτοκίνητα γυρνάνε για 24 ώρες συνεχώς τέρμα γκάζι. Εξακολουθεί μετά από δεκαετίες ο συγκεκριμένος αγώνας αντοχής να είναι με διαφορά ο δημοφιλέστερος του είδους. Μαζί κι εμείς με το πλήθος κατευθυνόμαστε στις εξόδους. Φορτώνουμε μηχανάκια και φεύγουμε. Μέχρι να αραιώσει η κίνηση και να βρεθούμε στον αυτοκινητόδρομο συμβαίνει το εξής πολύ ωραίο. Οι περισσότεροι κάτοικοι των διπλανών χωριών είναι στον κεντρικό δρόμο και χαιρετάνε όλους μα όλους τους μοτοσυκλετιστές που ήρθαν στα μέρη του για τον αγώνα. Ζεστά χαμόγελα, χαρούμενα πρόσωπα, παιδάκια, γιαγιάδες, παπούδες, όλοι! Μέχρι και χειραψία σου κάνουν...
   Αργότερα στην πορεία μας νότια θα περάσουμε το βράδυ σ’ένα ήσυχο χωριό που βρέθηκε στο δρόμο μας για φαγητό και διανυκτέρευση. Τίποτα παραπάνω. Η επόμενη μέρα μας βρίσκει σχεδόν όλη μέρα στα μηχανάκια. Ο καιρός - που ήταν παραπάνω από καλός σε όλο το ταξίδι- βοηθάει να φεύγουν τα χιλιόμετρα. Περνάμε Ιταλία από άλλο πέρασμα αυτή την φορά -έτσι, για κάτι διαφορετικό- όπου η θερμοκρασία είναι αρκετά χαμηλή. Αν θυμάμαι, γύρω στους 5 βαθμούς. Καφεδάκι και τσιμπολόγημα στο passo και κατηφορίζουμε. Υπάρχει αρκετός χρόνος μέχρι το μεσημέρι της επόμενης μέρας που θα πάρουμε το πλοίο οπότε προτείνω μία βόλτα και στάση για καφέ στην Μπολώνια. Στην είσοδο για βορρά υπάρχει το Borgo Panigale όπου βρίσκεται το εργοστάσιο της Ducati για όσους ενδιαφέρονται. Βεβαίως υπάρχουν ώρες επίσκεψης για το μουσείο της εταιρίας. Εχοντας βρεθεί στην Bologna Χριστούγεννα με τσουχτερό κρύο απόλαυσα την λιακάδα και το μπυράκι στο πολύβουο κέντρο της πόλης -που είναι και πολύ όμορφο- όπως νομίζω και οι υπόλοιποι της παρέας.
    Το βραδάκι μας βρίσκει σε ένα motel ενός χωριού όπου κλείσαμε την μέρα παραπάνω από αξιοπρεπώς αν σκεφτούμε πού ήμασταν και τι ώρα ήταν...
    Τελευταία μέρα επί ιταλικού εδάφους πολύ κοντά στην Ancona. Πάλι ...τρίμπλα και προτείνω επίσκεψη στην pizzeria του Valentino Rossi στην Tavuglia που είναι στον δρόμο μας έτσι κι αλλιώς. Είναι η γενέτειρά του κι αυτ΄ό δεν θέλει και πολύ μυαλό για να το καταλάβεις. Ωραία περάσαμε εκεί. Ψιλοτσιμήσαμε, μπυρίτσα, ψωνάκια στην επίσημη μπουτίκ του αναβάτη κλπ. Μία τελευταία γκαζιά, καράβι και πίσω.
    Μπορεί οι μέρες να μην ήταν πολλές αλλά σίγουρα δεν είναι και λίγες. Κάθε μία από αυτές ήταν γεμάτη! Είδαμε ωραία μέρη, φάγαμε καλά, κάναμε τον χαβαλέ μας, είδαμε και τον αγώνα. Χωρίς κανένα άγχος, χωρίς κυνηγητά. Καλή διάθεση να υπάρχει κι όλα καλά.
   Κλείνοντας, αν πρέπει να ευχαριστήσουμε κάποιους αυτοί είναι η Danka, η Aννα και η Φωτεινή.

Wednesday the 25th. MOTO X-treme ότι σχετικό για moto-scooter-παπι-atv εδώ θα το βρεις.